FANDOM



Igyutogi - Rasa żyjąca na ogół w dziczy, jednak notuje się także przypadki oswojonych czy żyjących w zwykłym społeczeństwie przedstawicieli tej rasy. Nielubiani przez większość raz humanoidalnych, budzący często postrach, ale i szacunek u innych. Rasa stworzona przez Ptysia112, dodawanie postaci do takowej rasy jest oczywiście dozwolone.

ARTYKUŁ BĘDZIE ROZWIJANY

Opis ogólny Edytuj

Rasa żyjąca na ogół w dziczy, jednak notuje się także przypadki oswojonych czy żyjących w zwykłym społeczeństwie przedstawicieli tej rasy. Wyglądają niemalże jak ludzie. Nielubiani przez większość raz humanoidalnych, budzący często postrach, ale i szacunek u innych. Przedstawiciele tej rasy od martwi wręcz od urodzenia, a przy życiu utrzymuje ich robactwo, które ich organizm sam wytwarza. Są także duże bardziej odporni na wszelkiego rodzaju bodźce, a także mogą spokojnie zeskoczyć z drugiego piętra budynku (W przypadku zdrowego osobnika), czy też jak kto woli - wysokości 4-5 metrów. Potocznie uważa się, że ci spożywają ludzkie mięso, ale tak na prawdę ich dieta wygląda zupełnie inaczej. Zdrowe osobniki dożywają około 80 lat. Nie można także pominąć faktu, że często można zauważyć u nich to, że się rozkładają, oraz regenerują, co zależy od różnych czynników. Są one bardzo silne, szybkie, zwinną, a także często wręcz bezuczuciowe i przystosowane jedynie do przeżycia, ale to zależy od osobnika.

Znaki rozpoznawcze Edytuj

  • trupioblada karnacja
  • ostre zęby (od urodzenia)
  • kruczoczarne czarne włosy
  • brak oczu
  • wysoki wzrost
  • szczupła sylwetka
  • długie kończyny
  • śluz wypływający z oczodołów
  • rozkład ciała
  • mała masa mięśniowa

Dieta Edytuj

Dieta tej rasy jest dokładnie określona. Zasadniczo to sami w sobie przedstawiciele tej rasy nie muszą jeść niczego i jedyne co muszą robić to dokarmiać robactwo, które ich utrzymuje (bądź też w skrajnych przypadkach po prostu je sobie wkładać, czy też wstrzykiwać). Na ogół muszą oni spożywać duże ilości mięsa, głównie z humanoidów, acz mięso zwierzęce także jest dozwolone. Nie można także pominąć tego, że istnieją przedstawiciele tej rasy, którzy są wegetarianami. W ich rasie często można dostrzec przypadki kanibalizmu i nie jest to w jakikolwiek sposób zakazane lub uważane za niewłaściwe, a wręcz za normalne. Każdy pokarm ma jednak inną wagę dla organizmu. Rozpiska:

  1. mięso ludzkie (oraz wszelkiego rodzaju rasy, które nie różnią się zbytnio od ludzi): 100
  2. Rasa Igyutogi: 75
  3. humanoidy (Bardziej podobne do ludzi, acz różniące się mięsem itp): 50
  4. humanoidy (lekko podobne do ludzi, niemalże kompletnie się różniące): 10
  5. robactwo: 2
  6. zwierzęta: 1
  7. roślinność: około 0.0000000000000000001

Wygląd Edytuj

Na pierwszy rzut oka przedstawiciele tej rasy wyglądają na normalnych ludzi, a czasami i jeszcze bardziej się do nich upodabniają wkładając szklane oczy. Mają jednak liczne cechy, które są identyczne, gorzej jeżeli chorują na jakąś chorobę. Zazwyczaj są wysocy. Samice osiągają średnio 175cm, zaś samce - 185. ich karnacja jest wiecznie blada i wcale się nie opalają, są dosłownie niepodatni na promieniowanie UV. Rodzą się wyglądając jak trzyletnie, ludzkie dzieci, ale bez oczu i z ostrymi kłami, którymi zabijają swoje ofiary. Rzadko kiedy można znaleźć osobnika z włosami w innym kolorze niż czarny (Jedynie w przypadku chorych osobników). Z ich oczu spływa od czasu do czasu śluz, który jest krwią pasożytów. W przypadku chorób cechy te mogą się uwydatniać bardziej, albo zanikać.

Etapy życia Edytuj

noworodek Edytuj

Noworodki różnią się w sporym stopniu od dzieci ludzkich. Przypominają one ludzkie trzylatki, lecz bez oczu i z w pełni rozwiniętymi kłami. Nie umie na początku chodzić na dwóch kończynach i w przypadku życia w dziczy tak już zostaje. Porusza się od razu na czterech, zwinnie swoją drogą. Jako, że jest duży, to przegryza się przez brzuch matki, który tej następnie się zasklepia krwią (jest to normalne u ich rasy). Następnie atakuje matkę, ojca oraz wszystkich zgromadzonych w sali w celu zdobycia pokarmu. Je tyle ile mu potrzeba i odchodzi, dlatego w cywilizowanych rodzinach zazwyczaj ma się ludzkie mięso przy sobie.

niemowlę Edytuj

Nie można powiedzieć, że różni się w wielkim stopniu od noworodka, prócz tego, że jest co najwyżej lekko większy (Przedstawiciele tej rasy w wieku od 0 do 4 lat starzeją się trzy razy wolniej niż trzylatek, a potem się to uspokaja). W tym też wieku zaczyna szkolić się zazwyczaj dzieci.

Wiek przedszkolny Edytuj

Dzieci w tym wieku rozwijają się już jak normalne, ludzkie. Często w tym wieku zaostrza się szkolenia.

Wiek szkolny Edytuj

Tutaj także może się wydawać, że nie różnią się w większym stopniu od dzieci rasy ludzkiej, acz już w tym wieku można u nich często zauważyć lekkie mięśnie (ich mięśnie nigdy nie są bardzo widoczne).

Wiek nastoletni Edytuj

W tym też wieku zaczyna się dojrzewanie osobników w tej rasie. Hormony szaleją i w ogóle, więc nastolatkowie są bardziej skłonni do walk z innymi, umieralność pasożytów często się zwiększa albo zmniejsza, przez co i zapotrzebowanie na jedzenie jest większe albo mniejsze.

Wiek dorosły Edytuj

Tutaj zarówno samce i samice są już w 100% dojrzali. Koniec z wahaniami nastroju (chyba, że ciąża), koniec z hormonami, wszystko jest bum cyk, cyk w normie. W tym też właśnie wieku zaczynają się rozmnażać.

Starość Edytuj

Przedstawiciele rasy Igyutogi nie starzeją się jak ludzie. Zasadniczo to - wyglądają potem wiecznie na 30-35 lat. Około 20 lat od śmierci zaczynają tracić wszelkie ludzkie zapędy (o ile takowe rozwinęli) i stopniowo stają się kompletnie dzicy. Szacuje się, że około 5-10 dziesięciu lat przed śmiercią kompletnie tracą rozum. Około 10 lat przed nią zaczynają się rozkładać przez co podczas pogrzebu (o ile takowy jest) zazwyczaj nic nie zostaje prócz kości.

Choroby i zdrowie Edytuj

Sama w sobie rasa cechuje się na ogół dobrym stanem zdrowia, jednak choroby także w niej występują.

Ahetaesozja Edytuj

Spowodowana jest ona przez szybkie umieranie pasożytów, przez co dana osoba ma po prostu ich za mało w sobie. Powoduje to dużo szybszy rozkład, a także często krótszą żywotność. Przedstawiciele tej rasy muszą się zdrowo odżywiać, aby stworzyć dobre warunki do rozwoju pasożytów, co jest ich jedyną szansą na przeżycie. O ile u zdrowych osób długość życia pasożytów wynosi około miesiąc, tak u chorych skraca się do w najlepszym przypadku tygodnia, a w najgorszym - nawet i sekundy. Ewolucja pasożytów jednak pozwala na szybsze poruszanie się, czy szybszą ciążę, przez co nawet w najgorszym przypadku można przeżyć. Powstały także leki, które mogą to wspomóc. Jest ona bardzo rzadka i w przypadku kobiet niemal całkowicie likwiduje możliwość przeżycia ciąży przez co mało jest matek z tą chorobą. Przez wielką ilość pasożytów i ich szybką śmierć z oczodołów chorych wylatuje większa ilość śluzu, a ich temperatura jest niższa o od 5 do nawet i 20 stopni od normalnej (normalna temperatura wynosi temperaturę 30 stopni). W skrajnych przypadkach jest ona temperaturą pokojową. Zazwyczaj osoby z tą chorobą nie są w stanie dożyć nawet trzydziestki (szacuje się, że żyje się 20-30 lat z tą chorobą), jednak w przypadku zdrowego trybu życia i szczęścia żyje się dużo dłużej, a w przypadku wybitnego zdrowia można być wręcz nieśmiertelnym (pod względem starzenia się). W przypadku zachowania zdrowej diety chorzy są dużo, dużo silniejsi od normalnych person, a ich szybkość regeneracji jest nieporównywalna z większością ras. Choroba ta występuje jedynie u przedstawicieli rasy Igyutogi i głównie u mieszańców, przez uszkodzone geny. Jeżeli ojciec albo matka posiadała takową chorobę, to jest około 0,00005% szansy, że dziecko także będzie ją posiadało (normalnie jest to 0,000000001% szansy).

Vovisivia Edytuj

Spowodowana przez małą ilość pasożytów, co jest spowodowane ich bezpłodnością. Przez ten fakt ewolucja sprawiła, że pasożyty żyją dużo, dużo dłużej (około 200 lat), przez co i tyle dożywają chorzy. Pomimo tego, że taka perspektywa wydaje się być czymś wspaniałym to wcale tak nie jest. Przedstawiciele tej rasy są bardzo osłabieni i cechy charakterystyczne tej rasy zanikają, choroba zaś jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Osoby z tą chorobą często są wydziedziczane, czy też porzucane. Zanikają także pewne funkcje organizmu, tylko dlatego, aby utrzymać chorego przy życiu, przez co chorobę tą można uznać za wręcz śmiertelną. Wyróżnia się różne stopnie tej choroby.

stopień pierwszy Edytuj

stopień pierwszy, zwany także Vovisivią lekką, cechuje się lekkim osłabieniem organizmu oraz zanikiem pewnych cech charakterystycznych. Osoby z tą chorobą żyją na ogół raczej normalnie, a jedynie są słabsze od reszty. Na ogół nie są ani wydziedziczane, ani nic, są często nawet normalnie trenowane, albo w bardziej uczłowieczonych rodzinach - obdarowywane opieką. Osoby z tą chorobą gorzej znoszą upadki (około 2-3 metrów nic im się nie stanie), gorzej się regenerują, są wolniejsze, oraz gorsze w walce. Szacuje się, że jest około 5% szansy na urodzenie się z Vovisivią lekką.

stopień drugi Edytuj

Jest to już gorsza sprawa, zwłaszcza, że osoby chore są często uważane za czarną owcę w rodzinie, czy też po prostu porzucane. Są one dużo, dużo słabsze i bardziej podobne do ludzi niż zdrowi przedstawiciele rasy Igyutogi. Ich karnacja jest bladokremowa, zaś zęby - bardziej tępe. Z ich oczu wydobywa się mniej śluzu. Można rzecz, że część ich jest człowiekiem, a część przedstawicielem rasy Igyutogi. Potrafią bezpiecznie wylądować z wysokości około 1-2 metrów, ich regeneracja jest w sporej mierze ograniczona, tak samo jak wszelkie inne aspekty. Często mają gorszy wzrok od innych. Osobniki chore żyją około 100-150 lat. Szacuje się, że jest około 2% szansy na urodzenie się z Vovisivią lekką.

stopień trzeci Edytuj

Stopnień trzeci, znany także jako Vovisivia ciężka, jest najgorszym z możliwych stanów tej choroby. Osoby chore są uważane za czarne owce, albo po prostu są porzucane. Żyją raczej krótko, ze względu na bycie łatwym celem. Osoby te są wybitnie osłabione. Nie mogą używać kłów do polowania, a i do jedzenia średnio się nadają, z ich oczu nie spływa prawie wcale śluz. Często zdarza, że się, że chorzy mają zaburzenia widzenia. Czasami nawet i tracą wzrok całkowicie, a następnie kolejne funkcje.